Nederlands

(Voor de laatste update van mijn nederlandstalige blog, klik HIER)

Baku – 20 februari 2009

Bij deze dan eindelijk het begin van mijn nederlandstalige blog over mijn omzwervingen rond de Kaukasus. Ik ga het proberen zo interessant mogelijk te maken zonder teveel in cliches te vervallen dan wel in ellenlange theses over tripjes hier en trapjes daar de draad kwijt te raken. Het is vooral geschreven voor familie en vrienden. Kom zo om de paar dagen eens langs!

Laat ik eerst eens wat vertellen over waar ik zit en waarom ik hier zit.

Ik zit sinds anderhalve week in Baku, hoofdstad van Azerbeidzjan. Azerbeidzjan is slechts drie keer zo groot als Nederland maar is de trotse eigenaar van 9 van de 11 klimaatzones. In het noorden grenst het aan de nogal onrustige Dagestaanse Republiek in de Russische Federatie, terwijl het in het zuiden een kunstmatige grens deelt met Iran gezien er over de grens naar schattingen drie keer zoveel Azerbeidzjanen wonen dan in het land zelf. Zo’n 20% van het Azerbeidzjaanse territorium wordt bezet door de zelfstandige Armeense de facto republiek Nagorno-Karabakh, gesteund door de officiele Armeense Republiek, waarmee Azerbeidzjan dan ook eigenlijk nog in staat van oorlog verkeerd.  Het is na Iran het land met het grootste aantal Shi’itische moslims en staat nummer 21 op de lijst van landen waarin geloof het minste effect heeft op het dagelijks leven. Het heeft enkele jaren achtereen 30% jaarlijkse groei van het BBP behaald maar duizenden vluchtelingen uit Nagorno-Karabakh slapen soms al 15 jaar lang nog steeds in tentenkampen. De Azerbeidzjaanse Democratische Republiek die bestond tussen 1918 en 1920 was het eerste islamitische land waar vrouwen volledig stemrecht kregen, sneller ook dan in de meeste Westerse landen, maar na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie hebben traditionele sexeverhoudingen het culturele vacuum weer opgevuld.

Het mag dus duidelijk zijn dat ook de Azerbeidzjaanse toerismesector heeft gezinspeeld op een wereldwijde campagne in de trant van ‘Where the bloody hell are you?”.

Ik blijf in de komende maanden zeker niet in alleen in Baku hangen. Tot mid-maart zal ik als een opgeschoten Armeen het land doorreizen voor mijn ‘werk’ (zie hieronder). Vervolgens zal ik om onverklaarbare redenen het land zowel net voor Novruz als voor het aanstaande referendum moeten verlaten om het werkveld naar Georgie te verplaatsen. Georgie, waar de lokale machthebbers me altijd doen denken aan Garfield die op maandagochtend een sloopwagen uitdaagt en vervolgens vol builen en pleisters trots uitroept ‘Je zou eens moeten zien hoe die ander eruit ziet!’. Ook daar heb ik dus al zin an.

Eind maart zit ik een week in Armenie. In Armenie is het nationale symbool een berg die je overal vanuit de hoofdstad kunt zien maar die volledig op Turks grondgebied staat en waar ze dus niet naartoe kunnen komen. ‘Look, but don’t touch’, krijgt zo wel een zeer ironisch betekenis. Gedurende de hele maand april verpoos ik weer in Georgie om in mei weer te keren naar het alom geliefde Baku en vanaf daar sprongen te wagen naar Centraal-Azie en Iran.

Wat doe ik hier? Ik ben hier voornamelijk om met jonge mensen over politiek te praten en mijn over de jaren heen opgebouwde bescheiden kennis van politieke vaardigheden over te brengen. Ik doe dat zowel namens IFLRY als de Duitse liberale stichting Friedrich Naumann Stiftung fur die Freiheit. Ook tracht ik hier mijn kennis van het Russisch op te bouwen.

(Voor de laatste update van mijn nederlandstalige blog, klik HIER)

Responses

  1. Bart,

    Zo te lezen staan ga je weer heel wat mooie dingen doen en beleven daar in het ‘oost-blok’. Ik zal proberen je blogs een beetje bij te houden na tijdens of op het werk.

    Russische kennis begint geloof ik met Wodka!?

    Take care and Have fun!

    Evers

  2. poka poka

  3. Beste Bart,

    Chapeau voor je waarnemingen die wel op juistheid berusten, zoiets komt bijna nooit voor bij mensen die erheen gaan en de situatie proberen om te draaien( door de autoriteiten omgekochte waanemers voor verkiezingen bijvoorbeeld)
    Naumann stichting geniet hoog aanzien in Azerbeidzjan, weliswaar slechts bij de oppositie.

    Net voor Novruz is er een referendum, zodat Alijev-dynastie “maximaal 2 x gekozen worden” regel opschort en de macht volledig gaat toeeigenen…
    Zimbabwe van Eurasia zoals je ziet..

    Ik wens je nog heel veel succes!

    Groeten,

    Isa

    politieke vluchteling uit Azerbeidzjan


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: